>
>1980 ako ipinanganak. Tatlong taon bago pinatay si Ninoy Aquino at
>anim na taon bago ang EDSA uprising. Taon ding ito nang nagkaroon ng
>malaking krisis sa langis ang buong mundo. P24.00 ang palitan ng dolyar

>sa piso at
>48 milyon na ang populasyon ng Pilipinas. Ito rin ang taong unang
>pumunta ng Middle East ang tatay ko para magtrabaho.
>
>
>Isang karpintero ang Tatay. Isang skilled worker. Malaki ang
>pangangailangan ng bansang pupuntahan ni Tatay sa mga katulad niya.
>Sabi ng Nanay mahirap daw ang buhay noong mga panahong iyon. Inabot na
>raw ang bansa ng economic depression na galing sa Europa at Amerika.
>Kaya minabuti ng Tatay na mag-abroad. Anupa't dalawa ang pinag-aaral
>niya at may bago na naman siyang bibig na pakakainin.
>
>
>Parating pinapaalala sa amin ng Nanay na "nagtiis kaming magkahiwalay
>ng tatay ninyo para magkaroon tayo ng maginhawang buhay." Palibhasa'y
>parehas galing sa hirap, kaya siguro ganoon na lamang ang pananaw nila.
>Uuwi kada dalawang taon, tapos aalis na ulit pagkalipas ng dalawang
>buwan. Ganyan ang pattern ng buhay ng tatay ko.
>
>
>Pumutok ang giyera sa Middle East noong 1989. Doon ko unang narinig ang

>mga salitang Operation:Desert Storm at Third Anti-Christ. Nandoon din
>si Tatay.
>Isang beses lamang siya nakatawag sa loob ng tatlong taon niyang
>pagkaka-stranded sa bansang iyon. Mabuti naman daw ang lagay niya. May
>tirahan naman daw sila at husto sa lahat ng pangangailangan. Hindi
>naman daw sila gagalawin sa giyera sabi ng embahada ng Pilipinas dahil
>hindi naman daw sila kasali sa awayan ng dalawang bansa at ng
>pakialamerong Amerika. Iyon naman pala eh, bakit ka pa rin nandyan?!
>Na-imagine ko na lang tuloy ang Tatay na parang isa sa mga sibilyan na
>dumadaan habang nakikipagbarilan ako sa larong Operation:Wolf sa SM
>City. Nang mahawi ang mga usok ng giyera umuwi na ang Tatay. Wala pang
>isang taon ay nakita ko na naman ang aking sarili na nakasakay sa
>arkiladong dyip para ihatid ang Tatay sa Airport papuntang Middle East.
>Ikaw ba naman ang magkaroon ng pinag-aaral na nurse, isang seminarista
>at tatlo pa sa elementarya.
>Kailangang kumayod, kailangang kumita.
>
>
>Kung tutuusin maraming na-miss ang Tatay sa buhay naming magkakapatid,
>lalo na sa akin. Wala siya nang una akong magtalumpati sa entablado.
>Wala din siya nang grumadweyt ako ng elementarya at hayskul. Wala siya
>nang una akong nakipagsuntukan sa kaklase ko nang inasar ako nito
>habang binibigay ko ang libreng plastic na singsing na galing sa cheese

>curls sa kaklase kong babae. Wala din siya para turuan akong
>magbasketbol tulad ng ginagawa ng mga kapitbahay ko sa kanilang anak.
>Wala rin siya para panoorin si Kuya na contestant sa Student Canteen at

>ako naman para sabitan niya ng medalya para sa mga math competition na
>sinalihan ko. Wala siya nang dumating ako sa punto ng aking buhay, na
>siya ring kinakatakutan ng lahat ng katulad kong nagbibinata--ang
>magpatuli. Wala rin siya para turuan akong maglanggas . Wala siya nang
>kauna-unahang lumabas ang pangalan ko sa dyaryong pang-estudyante
>bilang isang editor. Ipinagtabi ko siya ng mga kopya para maipagmalaki
>sa kanyang pagdating. Wala siya nang una akong tumikim ng alak dahil
>binasted ako ng dinidigahan kong babae. Wala rin siya nang sumubok
>akong manigarilyo at itapon ito pagkatapos ng dalawang hithit pa lang.
>Wala
>siya, wala siya parati.
>
>
>Napansin ko na lamang na mas naiibuhos naming magkakapatid ang oras
>namin sa labas ng bahay at sa eskwelahan. Ang Ate ay kagawad ng
>Sangguniang Kabataan, ang Kuya naman ay matagal nang kinuha ng
>seminaryo, ang dalawa kong kapatid ay may mga sarili nang kina-career
>at ako naman ay natutuon sa aking pagsusulat.
>
>
>Dumating ang isa sa pinakamasayang araw ng buhay ko, ang pagdating ng
>Tatay at sabihing ito na ang huli niyang uwi dahil hindi na siya
>babalik ulit sa abroad.
>
>
>Makalipas ang ilang buwan, trinangkaso ang Tatay. Sabi ng doktor ay
>overfatigue lang daw at kailangan niyang magpahinga. Pagkaraan nang
>ilang buwan, na-diagnose na may tumubong tumor sa utak ng Tatay at
>malignant na ito. Minsan naitanong sa akin ng uncle kong doktor kung
>nauntog ba ang Tatay o nabagsakan ng mabigat na bagay sa ulo.
>Nahihiyang ngiti, kamot sa ulo at isang "hindi ko po alam" lang ang
>naisagot ko.
>
>
>Kung gaano kabilis na nadiskubre ang tumor niya sa utak ay ganun din
>kabilis na binawi sa amin ng Diyos ang Tatay.
>Habang pinagmamasdan ko ang Tatay habang mapayapa itong nakahimlay
>noong burol niya, nahihirapang tumulo ang luha ko. Kung tutuusin, hindi

>ko kilala ang taong ito. Siya ang tatay ko. Kalahati ng pagkatao ko ay
>galing sa kanya. Pero kung tatanungin mo ako kung anong gusto niyang
>timpla ng kape, kung allergic ba siya sa hipon na paborito ko, kung San

>Miguel o Purefoods ba ang team niya sa PBA--isang malaking EWAN lang
>ang maisasagot ko sa iyo.
>Noong bata pa ako, nasa abroad ang Tatay. Kapag nandito naman siya para

>magbakasyon, mas malaking oras ang nagugol niya sa pag-aasikaso ng mga
>papeles niya para sa susunod niyang pag-alis. Nang tumigil na siya sa
>pagtatrabaho, ako naman ang abala sa mga reports, periodical
>examinations at mga research works. Nang nasa ospital na siya, kahit
>makipagkuwentuhan ay mahirap nang gawin dahil halos hindi na siya
>maintindihang magsalita dulot ng chemotherapy.
>

>
>Matagal nang patay ang Tatay. Minsan nabalitaan kong dumating na ang
>seaman na tatay ng boss ko, pilit ko siyang pinauuwi nang maaga. Minsan

>ding buong kawilihan kong pinagmamasdan ang isang kaibigan ko na
>nagmamadali dahil baka masaraduhan na siya ng grocery. Kailangan niyang

>makabili ng ingredients ng spaghetti dahil 'yun daw ang bilin ng tatay
>niyang na-stroke. Minsan rin nang makainuman ko ang matalik kong
>kaibigan habang binubuhos niya sa akin ang sama ng loob niya sa
>pagbabalik ng tatay niya na malupit sa kanila nang mahabang panahon at
>ipinagpalit sila sa ibang babae.
>Sa tingin ko lang, "Buti ka pa nga may Tatay pa." Syempre hindi ko
>sinabi iyon sa kanya. Baka mamaya tanungin pa niya ako kung kanino ako
>kampi, kami pa ang mag-away. Minsan din sinamahan ko ang kababata ko
>nang dinalhan niya ng pansit ang tatay niya sa City Jail. Hindi naman
>sila nagtatanong kung bakit ako ganun. Wala naman silang alam kay
>Tatay.
>
>
>Maraming pagkakataon na nanghihinayang ako dahil masyadong maaga ang
>paghihiwalay namin ng Tatay. Gusto kong sisihin ang Pilipinas dahil
>napakahirap ng buhay dito. Sa Amerika ba may tatay na
>nangingibang-bansa para makapagtrabaho lang? Naisip ko tuloy na sumama
>na lang sa mga nagpipiket na mga migrante dahil alam ko tulad ko rin
>sila. Kadalasan rin sinisisi ko si Saddam Hussein at ang Gulf War dahil

>kinuha nila ang tatlong taon sa buhay ng Tatay. Sayang ang tatlong
>taong iyon. Nakalaro ko man lang sana ang Tatay ng basketbol o di
>kaya'y naturuan niya akong mag-bike.
>(Beinte anyos na ko nang matuto mag-bike).
>
>
>Isa sa mga klase ko sa writing ang nagpasulat sa amin ng kahit ano
>tungkol sa aming mga tatay, samahan pa ng larawan kung maaari. Bigla
>tuloy akong nalito. Hindi ko alam kung anong tungkol sa Tatay ang
>isusulat ko.
>
>
>Ikuwento ko kaya na isang Overseas Contract Worker si Tatay. Isang
>bagong bayani. Nag-aambag ng malaki sa ekonomiya ng Pilipinas. Sabihin
>ko kayang may larawan ng tatay kong may suot na hard hat na dilaw,
>construction boots at may hawak na drill at kasama niyang nakangiti ang

>mga kapwa niyang Pilipino with matching background na disyerto. O kaya
>ang larawan nilang magkakababayan habang pinagdiriwang nila ang New
>Year at nag-iiyakan dahil tinutugtog and Lupang Hinirang. Ang drama no?
>
>
>Kuwento ko kaya na isang survivor ng Gulf War ang Tatay. Na natutulog
>siya at ipinaghehele ng mga Patriot at Scud Missiles. Pakita ko kaya
>ang mga remembrance ng Tatay na mga dull na landmines. Adventure naman
>ang dating nito.
>
>
>Kuwento ko kaya kung paano hindi nagpabaya ang Tatay sa pagbibigay ng
>pangangailangan namin. Hindi kami sumasala sa pagkain, may magagandang
>damit, maayos na tirahan at nakakapag-aral. Siya ay naging isang good
>provider. Siguro isang malalim na buntong hiningang "Haaaaaay!" ang
>ibibigay sa akin ng mga kaklase ko.
>
>
>O di kaya'y dalhin ko ang picture ni Tatay habang kini-chemotherapy
>siya.
>Ikwento ko din kaya na naging mabilis ang lahat ng mga pangyayari. Na
>inoperahan siya sa loob ng walong oras at binutasan ang ulo niya. Na
>nakalabas pa siya ng ospital. Pagkatapos ng isang linggo, agad siyang
>namatay. Tragic naman ang approach ko nito.
>
>
>Gayahin ko kaya ang kuwento sa telebisyon na tipong galit na galit sa
>mundo ang anak dahil hindi ito nabigyan ng sapat na atensyon dahil
>inuna ng kanilang tatay ang pinansyal nilang pangangailangan. Teka,
>hindi naman totoo yon eh! Napaka-unfair naman 'nun kay Tatay.
>
>
>Ikuwento ko na lang kaya ang isa sa mga magagandang alaala namin kay
>Tatay.
>Apat na taon ako noon. Malinaw na malinaw pa sa alaala ko ang
>pangyayari.
>Kadarating lamang ng Tatay pagkaraan ng dalawang taon. Nagkaroon ng
>simpleng party sa bahay. Kainuman niya ang mga kumpare niya nang tumayo

>siya at binuhat ako mula sa kuna ko habang pinaglalaruan ko ang bagong
>matchbox na pasalubong niya sa akin. Inutusan niya ako na ikuha siya ng

>beer sa refrigerator. Pagkakuha ko ng beer ay kinandong niya ako at
>buong pagmamalaki na ibinida sa mga kumpare niya na natanggap na raw
>ako sa lokal na Day Care Center dahil abot na ng kanang kamay ko ang
>aking kaliwang tenga kahit idaan pa sa ibabaw ng ulo ko at matatas na
>ako magsalita at madali raw akong matuto. Matagal din akong nanatili sa

>pagkakandong niya.
>Mistula siyang bagong dating na hari na suot-suot ang kanyang korona.
>Ako
>ang kanyang korona.
>
>
>Kapag naaalala ko ito, napapawi ang lahat ng panghihinayang ko sa mga
>taong kailangan niyang magtrabaho at mawala sa piling namin. Mga
>panahong kasama ng mga tatay nila ang mga anak nila. Ito na lang ang
>isusulat ko. Bago ang lahat, pupunasahan ko muna ang mga luha ko at ang

>patulo ko ng sipon.
>Baka
>mapatakan pa ang keyboard ng computer at ang hawak kong picture.
>Picture ng isang paslit na may hawak na bote ng beer habang kandong ng
>tatay na kitang-kita ang kasiyahan sa mukha.

I hate you, SLIMZ !!!
Baket mo ako pinaiyak? :crying:
LOL
Mag-inuman na lang tayo!!! :friday:

I hate you, SLIMZ !!!
Baket mo ako pinaiyak? :crying:
LOL
Mag-inuman na lang tayo!!! :friday:

SO SAD...REMINDS ME OF WHAT I AM IN NOW...I CAN´T SEE MY TWINS GROWING BEFORE MY EYES..WAAAAAAA HUHUHUHUHUHUHU....NAIYAK TULOY AKO.......SLIMZ WAG NA KWENTO MALUNGKOT HA..YUNG MASAYA NA LANG..HEHEHEHE...:beerchug::banghead:

pasensya na po mga sir....i really cried when i read this mail before...but i just want to share na i'm very very mad sa bansa natin...kasi ito lang naman ang dahilan kung bakit maraming nag-o-ofw kasi diba mahirap sa bansa...

i'm not mad in phil in general, sa mga tao lang na pilit nagpapalubog ng bansa natin sa kahirapan...

i remember, we have a janitor (agency) dito sa hospital where i worked, he's getting 900 rial (~10,000 pesos) a month, 12 hours a day, 7 days a week job.... they complained sa phil consulate sa jeddah coz hindi sinunod ang contract, sabihan ba naman sila ng ganito "sir, mahirap pong umusad ang hinihingi nyo, kailangan po may magAYOS nito"... tama ba naman yun?

pasensya na po mga sir....i really cried when i read this mail before...but i just want to share na i'm very very mad sa bansa natin...kasi ito lang naman ang dahilan kung bakit maraming nag-o-ofw kasi diba mahirap sa bansa...

i'm not mad in phil in general, sa mga tao lang na pilit nagpapalubog ng bansa natin sa kahirapan...

i remember, we have a janitor (agency) dito sa hospital where i worked, he's getting 900 rial (~10,000 pesos) a month, 12 hours a day, 7 days a week job.... they complained sa phil consulate sa jeddah coz hindi sinunod ang contract, sabihan ba naman sila ng ganito "sir, mahirap pong umusad ang hinihingi nyo, kailangan po may magAYOS nito"... tama ba naman yun?Ang haba miss ganda, meron ka bang summary :D? musta?

Ang haba miss ganda, meron ka bang summary :D? musta?

pappy kadyo!!! musta na po?

meron pa sir...eto http://www.boxingscene.com/forums/showthread.php?t=142243

pasensya na po mga sir....i really cried when i read this mail before...but i just want to share na i'm very very mad sa bansa natin...kasi ito lang naman ang dahilan kung bakit maraming nag-o-ofw kasi diba mahirap sa bansa...

i'm not mad in phil in general, sa mga tao lang na pilit nagpapalubog ng bansa natin sa kahirapan...
Ah, basta!!!

Nakipag-inuman na ako't lahat, :friday::friday:

hanggang ngayon umiiyak pa rin ako! :crying: :banghead:

wahuhuhuh sad story but true. but you know whats woRse ? yung mga tatay o nanAy na nandito sa bansa natin pero walang time sa mga anak nila kasi masyado gugol sa trabaho o di kaya may ibang kinakasama. yung mga tipong lumaki sa lola o sa yaya yung bata. tsk tsk tsk.

Kakaawa.........maraming nasa ganitong sitwasyon. Very realistic dahil maaaring/pwede ring mangyari sa akin ito.

pasensya na po mga sir....i really cried when i read this mail before...but i just want to share na i'm very very mad sa bansa natin...kasi ito lang naman ang dahilan kung bakit maraming nag-o-ofw kasi diba mahirap sa bansa...

i'm not mad in phil in general, sa mga tao lang na pilit nagpapalubog ng bansa natin sa kahirapan...

i remember, we have a janitor (agency) dito sa hospital where i worked, he's getting 900 rial (~10,000 pesos) a month, 12 hours a day, 7 days a week job.... they complained sa phil consulate sa jeddah coz hindi sinunod ang contract, sabihan ba naman sila ng ganito "sir, mahirap pong umusad ang hinihingi nyo, kailangan po may magAYOS nito"... tama ba naman yun?

Ms. Slimz, pati ako naapektuhan ng story mo. naalala ko nung umalis sina ermats at erpats maliliit pa kaming mga utol ko yung bunso namin bulol pa. Hanggang ngayon bulol pa pero naiindihan na namin siya. J/k.
We were left with my grandma and aunt (married with 6 kids). My sister and I wound up baby sitting her kids. Hindi namin nakita yung mga monthly padalang pera ng aming parents. Finally, after 10 years we were reunited with them. I saw the cancelled checks (monthly). My mom never threw them away. Then 9 years later my dad passed away. At first, I said it was unfair. I was robbed. My dad just turned 61. Too young. Now, I'm glad that I got to spend 9 years with him.
Katulad ng lahat gusto nilang magkaroon kami ng magandang buhay. My siblings and I finished college and are doing OK thanks to them.

Jhacen

napucha .... i have the same picture ... kandong-kandong ko baby ko na may hawak na beer ...

manalo lang sana ko sa loto hinding-hindi ko iiwan pamilya ko...hu hu hu

ayoko na tuloy basahin...

di ba sabe nga pag malungkot na buhay mo eh bakit ka pa magbabasa ka pa ng mga malulungkot?

kaya slim, dapat magpost ka ulit, yung nakakatawa naman.:D

ayoko na tuloy basahin...

di ba sabe nga pag malungkot na buhay mo eh bakit ka pa magbabasa ka pa ng mga malulungkot?

kaya slim, dapat magpost ka ulit, yung nakakatawa naman.:D

hindi naman ganoon kalungkot tol medyo nakaka emo lang ... lol

at may maganda aral din na dapat mabasa ng mga pamilya na nasa ganitong mga sitwasyon...para i-enjoy lahat ng oras na posible nyong pagsamahan...

sori talaga guyz....pasensya na...huhuhu
isip na lang me ng jowk chito para masaya tayo lahat.

sori talaga guyz....pasensya na...huhuhu
isip na lang me ng jowk chito para masaya tayo lahat.
Ang tanong: What is the moral lesson of the story?

Sayang naman itong thread ni SLIMZ kung magiiyakan lang tayo, tapos wala naman tayong natutunan, di ba?

May I suggest this: “Huwag sayangin ang panahon.”
I mean, masarap kumita ng dolyares lalo na sa umpisa pero dapat natin alalahanin na mabigat ang kapalit nito. At habang nagtatagal tayo sa abroad ay nagiging mas madugo ang labanan. Hindi natin nakikita ang paglaki ng mga anak natin at absent tayo sa mga importanteng pangyayari sa buhay nila. Dapat makita natin ang punto kung saan masasabi natin na,
“Enough is enough.”

Sabi nga ni Kumpareng John Lennon noong nabubuhay pa siya:
“Life is what happens to you while you are busy making plans.” He he he

Ang tanong: What is the moral lesson of the story?

Sayang naman itong thread ni SLIMZ kung magiiyakan lang tayo, tapos wala naman tayong natutunan, di ba?

May I suggest this: “Huwag sayangin ang panahon.”
I mean, masarap kumita ng dolyares lalo na sa umpisa pero dapat natin alalahanin na mabigat ang kapalit nito. At habang nagtatagal tayo sa abroad ay nagiging mas madugo ang labanan. Hindi natin nakikita ang paglaki ng mga anak natin at absent tayo sa mga importanteng pangyayari sa buhay nila. Dapat makita natin ang punto kung saan masasabi natin na,
“Enough is enough.”

Sabi nga ni Kumpareng John Lennon noong nabubuhay pa siya:
“Life is what happens to you while you are busy making plans.” He he he

dagdag ko din tol na aral din sa mga magulang na nangingibang bansa at mga anak nito na bigyan importansya yung maikling panahon na magkakasama sila...

tulad ng nasabi ko sa unang post ko, may picture din ako na tuwang tuwa ako sa galak at kandong-kandong ko panganay ko na may hawak ng beer...

wala man ako ng una syang nakapagsalita, sa unang nyang mga hakbang, hindi ko naman malilimutan yung una nyang tikim ng beer, kahit sa picture lang, he he...

kahit madalang o kahit paminsan lang, para sakin make every moment count tuwing magkakasama kami at pinaparamdam ko sa pamilya ko kung gano kaimportante sa akin namagkakasama kami ... kahit sa pagayos ko ng papers sa poea, kasama ko sila, maliit na bagay pero minsan lang sila makasakay sa MRT at kita ko ang curiosity ng bata habang lumalakbay sa edsa...

galing!!!!! kasangga & jom's idol ko po kayo...tenkQ po...

at least we look at the bright side..nawa'y magsilbing inspirasyon ang mga sinabi ninyo sa iba pa po nating kababayang nasa ibang bansa (naks, tagalog na tagalog..:D)